„Proch wynaleziono podobno jeszcze w czasach starożytnych w Chinach. Wynalazek ten poprzez Indie i Azję Środkową przywędrował w XIII w. do Europy. Podstawowym składnikiem prochu była saletra, którą zbierano ze ścian stajen i owczarni; była ona produktem nitryfikacji. Znano też jej korzystny wpływ na wzrost roślin. Przy końcu wojny
trzydziestoletnie) (1618—1648) Johan Rudolph Glauber (1604—1668), lekarz i chemik niemiecki, sugerował utrzymanie wysokiej produkcji saletry jako nawozu mineralnego. Projekt ten nie został zrealizowany, ale już Bacon z Verulam nazywał saletrę the life of vegetables, a Glauber pisał „Sal et Nitrum est unica vegetatio, generatio omnium vegetabilium, animalium et mineralium" (Słona woda i ług jest jedynym ożywieniem, zaczątkiem wszystkich roślin, zwierząt i minerałów). Również F. Home, zdecydowany wyznawca teoiii Helmonta, przypisywał saletrze i procesowi jej powstawania w glebie wielkie znaczenie.
Wśród uczonych XVII i XVIII w. znaleźli się też ludzie obdarzeni dziwną intuicją — przewidujący znaczenie mineralnego odżywiania roślin.
John Woodward (1655—1728) wykonał bardzo proste doświadczenie; umieścił on gałązki mięty w wodzie destylowanej, w wodzie zwykłej wziętej z Hyde Parku oraz w tejże wodzie z dodatkiem gleby. Po upływie 56 dni stwierdził następujące przybytki masy roślinnej oraz straty wody w wyniku transpiracji“(12)