„Ponieważ klucz tkwił w zamku i Balsamo wszedł bez pukania, zastał chirurga przy tych czynnościach gospodarskich.
Ujrzawszy wielkiego ofiarnika, Marat zarumienił się bardziej, niż przystało prawdziwemu stoikowi.
Rzucił ukradkiem ścierkę za firankę i bąkał niewyraźnie, zmieszany, jakby się usprawiedliwiał
— Pomagam tej biednej kobiecie... Może to nie jest akurat robota dla prawdziwego plebejusza, ale też i nie dla wielkiego pana...
— Biedny, młody człowiek, który lubi czystość, powinien tak postępować — rzekł ozięble Balsamo — i nic w tym dziwnego. Czy jesteś pan gotów Wiesz, że czas mój jest ograniczony.
— Już idziemy, tylko włożę frak... Grivette, podaj frak... Jest to moja odźwierna, lokaj, kucharka, marszałek dworu w jednej osobie i płacę jej tylko talara na miesiąc.
— Oszczędność jest bogactwem ubogich i mądrością bogatych — powiedział na to sentencjonalnie Balsamo.
— Kapelusz, laskę... — zawołał Marat do niewidocznej służącej.
— Wyciągnij tylko rękę — rzekł Balsamo — ten kapelusz i laska są obok.
— O, przepraszam, panie, jestem taki zmieszany.
— Czy jesteś gotów
— Już, panie. Grivette, zegarek.
— Niepotrzebny panu zegarek. Chodźmy, bo się spóź, nimy.
— Dokąd idziemy“(8)