„Odmeldowuję się i wychodzę. Nurtuje mnie jednak niespokojna myśl czy przypadkiem nie zaprzepaszcza się mojego wszechstronnego przygotowania dywersyjnowywiadowczego wtłaczając do szkolnictwa pancernego, którego rzeczywista przydatność i efekty są jeszcze zbyt trudne do przewidzenia Cóż mogę zrobić Klamka przecież zapadła — rozkaz wyraźny. I tak ponownie trafiam do broni pancernej.
Ale muszę przyznać, że nasza konspiracyjna broń pancerna to jedna z niezwykłych kart w historii ostatniej wojny. O ile wiem, żaden inny ruch oporu w okupowanej Europie nie miał szczegółowych planów odtworzenia jednostek pancernych i motorowych. Nie dysponował też przygotowaną w warunkach konspiracji kadrą pancerniaków, wyszkolonymi załogami, a nawet pełnymi oddziałami, mogącymi w każdej chwili wykorzystać na polu walki niemiecki sprzęt pancerny.
Już 9 kwietnia 1942 roku dowódca Armii Krajowej generał
GrotRowecki zapowiedział w swoim rozkazie odtworzenie warszawskiej brygady pancernomotorowej i krakowskiej brygady kawalerii zmotoryzowanej, w drugim zaś etapie — wielkopolskiej oraz pomorskiej. Obok prowadzenia walki z okupantem Armia Krajowa miała stanowić zalążek przyszłego wojska, dlatego w planach przewidywano odtwarzanie również innych rodzajów wojsk i służb.“(2)