„Był bardzo codzienny, nieatrakcyjny i wciąż miał łaszące się oczy. Niemal że skomląc i z uczuciem własnej winy merdał ogonem. Wachicki nawet się zdziwił, że takie nieszkodliwe nic mogło go kiedyś na dachu tak... powiedzmy, zdenerwować. Wszystko w dalszym ciągu przykrywało się spokojnym kurzem stolicy. Mignęło w nim naraz niemiłe uczucie, jakby posądzenie samego siebie o głupotę. Jak gdyby żył przedtem we mgle, w różowej fikcji, i oto wytrzeźwiał i ujrzał codzienność taką, jaką ona była. Bo i co właściwie stało się wtedy na tym dachy Myślałem, że stoję... przed jakąś ruletą. Ejże! A może ta moja mokra między łopatkami koszula była po prostu... uczuł się jeszcze głupiej i słowa „tchórzostwem z mej strony" pospiesznie stłamsił w sobie. Ale i Teć, i Wachicki przez sekundę unikali patrzenia sobie w oczy.
— Chciałem pana, panie Wachicki... bardzo przeprosić — cokolwiek zacinając się mówił Teć. — Mogło się przytrafić każdemu... Bo ja, panie Wachicki, nie wiedziałem... Ja dopiero przypadkiem dowiedziałem się, jaką pan miał matkę i jak nasi ludzie ją szanują.
Tajniak czy nie tajniak pomyślał Leon.
— Żeby pan mnie ile nie zrozumiał... — wciąż przepraszał Teć. Teraz zaczął się uśmiechać, co przy jego skamieniałej twarzy wydawało się nielogicznym kuriozum. Poza tym przypominał urzędnika, zwykłego, obsztorcowanego Urzędniczynę, który chce sobie zjednać łaski i przebaczenie przełożonego. — Jak Boga kocham... Nie chciałem być niegrzeczny wobec pana... może zrobiłem na panu nieodpowiednie wrażenie... Żona mi nawet powiedziała, pójdź, pójdź do pana Wachickiego i przeproś, bo ty nie masz dobrych manier... ^“(3)