„— Ten sam. Szybciej, za kilka minut poczną nas ścigać.
Karol zatrzymał się. Był to zrozumiały odruch. Derek Carty, złodziej koni i sprzedawca cudzego bydła, to nie jest na pewno osoba godna zaufania. Widocznie Carty wyczuł wahanie swego towarzysza, bo powiedział bardzo szybko
— Możesz mnie uważać za złodzieja, ale mordercą ani rabusiem nigdy nie byłem i nie będę. Ruszaj się, bo ci zdejmą skórę z pleców, a przy okazji mnie.
— Nie rozumiem.
— Później wytłumaczę. Słyszysz
Gdzieś z tyłu, za nimi trzasnęły krótko dwa strzały. Karol przestał się opierać. Ruszyli przez, rozwaliska bud i szałasów, aż wreszcie poprzez walący się płot dotarli na względnie równy placyk. Do pnia starego klonu, który jakimś cudem uniknął zagłady, stały przywiązane dwa konie.
— Na siodło! — zakomenderował Carty.
— Dokąd
— Jak najdalej stąd. Myślisz, że ci zbóje zostawią cię w spokoju
—Wrócę do Heartów.
— Do Heartów Ach... to ta rodzina... — zaśmiał się cicho. — Ściągniesz na ich głowy poważne niebezpieczeństwo. Niech tylko tamci dowiedzą się, u kogo mieszkasz. Człowieku, przecież zabiłeś jednego z tych bandziorów!
— Prawda — przyznał smętnie Karol. — Wcale się nie ruszał. Tfu! Zostałem mordercą!
— Nie kłopocz się. Tamten nie był wart nawet kuli winchestera, raczej zasługiwał na stryczek. Wsiadaj!“(5)