„„Na całym świecie nie ma ludzi tak oschłego serca, tak światowych i pozbawionych wiary jak duchowni" — powiedział do siebie Vincent i zgniótł list z taką pasją, jak gdyby to był sam pastor. Drugi list był od Thea
„Rysunki Twoje posiadają wiele wyrazu. Uczynię wszystko, co w mojej mocy, aby je sprzedać. Tymczasem załączam dwadzieścia franków na bilet do Amsterdamu. Wszystkiego dobrego, mój stary!"
Mrok zapadł, gdy Vincent wychodził z dworca amsterdamskiego. Spieszył przez dobrze znane ulice, zatrzymując się tylko na chwilę na moście przy Heerengracht, by przyjrzeć się barkom napełnionym kwiatami i ludziom jedzącym na pokładzie chleb i śledzie. Potem skręcił na lewo, w Keizersgracht, minął długi rząd wąskich, typowo flamandzkich domów i po chwili znalazł sie przed żelaznymi sztachetami i kamiennymi schodami domu pastora Strickera. Przemknęło mu przez głowę, że właśnie tutaj, w tym samym miejscu, stał przed swą pierwszą wizytą w tym domu. Miałyżby istnieć miasta, gdzie pewnych ludzi spotyka tylko nieszczęście Całą drogę odbył niemal pędem, teraz przed domem zawahał się. Spojrzawszy w górę, zauważył żelazny hak sterczący nad jednym z okien poddasza i pomyślał, że świetnie można by wykorzystać go do powieszenia się. Przeszedł na drugą stronę szerokiego chodnika z czerwonej cegły i przystanął na skraju kanału. Czuł, że najbliższa godzina zadecyduje o całym jego dalszym życiu. Gdyby tylko mógł zobaczyć Kay, pomówić z nią w cztery oczy, wytłumaczyć jej wszystko!... Ale ojciec jej miał klucz od drzwi frontowych. A co będzie, jeśli wielebny pastor Stricker nie zechce go wpuścić do domu“(4)