„Śmigła trzepią powietrze. Daleko poza lasem słychać wybuchy. Samolot świeci czerwoną plamką. Rozmazuje się w nocy. Potem widzę taką samą plamkę nad lasem. Jak szybko odbywa się ta powietrzna jazda! Szukam Aniuty. Gasną wszystkie latarki. Cichną głosy. Jeszcze wysoko warkot i światełko. Nic już nie widać...
Już teraz obie z Aniutą mamy robotę tylko w Warszawie. Skończyły się nasze wyjazdy. W chwili wolnej od biegania Aniuta pisze w dalszym ciągu swój stenograficzny pamiętnik. Brulion bardzo spęczniał od tych zapisków. Każdy zakrętas mógł oznaczać osobiste wspomnienia lub notatkę, z której kiedyś miała wysnuć ciekawą opowieść, dokumenty, fakty. Jej pamiętnik jest stokroć ciekawszy od tego, co ja próbuję pisać na różnych kartkach, w kalendarzykach czy notesie, licząc także na swoją ułomną pamięć. Niestety, nie opanowałam jeszcze stenografii tak, by się nią szybko posługiwać. Z czytaniem sprawa przedstawiała się nieco inaczej. Zanim jednak wydukałam jed
ną stronę, Aniuta już zapisała w tym czasie dziesięć. Zanim Niemcy zdołaliby doczytać się, co Aniuta tu napisała — wojna skończy się ze sto razy!
Kolejka wymija Czerniaków, domki obdrapane i nędzne, tu gdzieś na zakręcie, gdy jechałyśmy z Ziutką do Konstancina, nastąpiło zderzenie kolejek. Jakoś nam nic się nie stało.“(15)